Ik ben overgegaan naar een nieuwe webloguirmte: http://freative.wordpress.com/
Ik hoop alle trouwe volgers daar weer te ontmoeten!
De groeten.

Hoi Allemaal, nou moeite en problemen zijn er niet zoveel, alleen betreur ik het dat mijn weblog totaal veranderd is. Het echte probleem is het volgende: ik kan geen foto’s mee plaatsen. Er is geen ruimte genoeg. Mijn liefdevolle echtgenoot zou alles willen copiëren, dan kan ik oude berichten verwijderen en nieuwe plaatsen.

Intussen ben ik op facebook actief geworden, dus ik wil je uitnodigen om daar mijn gedichten en foto’s te bekijken. Word mijn vriend(in) op facebook, mijn naam is Frea Kroese.

Ik verwelkom je daar graag.

Hartelijke groet,

Soms lijkt het
me boven het hoofd gegroeid
te hoog
ik kan er niet bij
verbijstering
verdriet
vervreemding
vragen
Zoveel dingen lijken
gewoon hun eigen gang te gaan
ziekte en dood
en ook het lieve leven
Dan leg ik
mijn hoofd in mijn nek
en zoek
het hemelse blauw
vreugde
vrede
vrijheid
vervulling
Zoveel mooie dingen
die het hart zijn richting geven
leven en overvloed
geschonken van boven

Met koude handen begin ik aan de enorme klus om al mijn geposte gedichten en foto’s door te gaan op categorie en tags. Het is echt herfst in me sinds ik een mail heb gekregen, dat ik dat eerst moest doen, wil het in orde komen. En dan nog kijken naar hoe ik het hebben wil kwa lay-out. Ik heb, zegt het menu-tje teveel ruimte gebruikt, dus kan ik geen foto’s plaatsen. Maar juist de combinatie foto-gedicht is voor mij het middel om mijn gevoelens naar buiten te brengen. Zo langzamerhand kruipt er een vette herfstkou door mijn vingers en denk ik: hoe lang zal het duren voordat ik alles heb doorworsteld op wat ik wil behouden en wat ik wil weggooien? En wanneer kan ik dan eindelijk weer een gedicht met foto plaatsen. Voor mij een grote vraag, en dus voor mijn trouwe lezers een teleurstelling extra.

Zoals dat ene blad
dat vasthoudend
wappert aan de eik
achterin mijn straat,
en dapper nog het
zonlicht vangen wil
en haakt naar leven.

Zo moet ik geduld
leren en doorzetten
in deze hervorming
ik voel me achterop
geplaatst en ik wil
moedig opnieuw kijken
naar de afgelopen tijd.

Ik begin het te ontdekken…. Ik zag een van de foto’s met een van mijn gedichten. Alleen kan ik het nu niet voor elkaar krijgen om een nieuwe foto te plaatsen. Ik ga er van de week eens even voor zitten.

Ik begrijp nog niet zoveel van de vernieuwde weblog. Ik zie nergens mijn mooie foto’s. Ik voel me een beetje verdrietig. Maar wie weet komt het allemaal nog goed.

Tsjonge…
Het lijkt erop dat deze site met al die blogs met foto’s, gedichten en verhaaltjes nog niet zo makkelijk over te plaatsen is. De beheerders hebben een moeilijke klus, vergelijkbaar met een vrouw in de overgang.
Dat duurt lang en het is echt lastig. Warm en koud wisselen elkaar af.
Ik weet nu niet nadat ik geprobeerd heb een nieuw wachtwoord aan te maken, of ik uiteindelijk deze blog op mijn nieuwe overgezette blog te zien krijg. Zo zou het voor ons, vrouwen in de overgang moeten zijn: een nieuwe naam, een nieuwe verschijning, nieuwe energie, een nieuw leven, maar zo werkt het niet. In tegenstelling tot onze westerse cultuur omvat de overgang een complex proces met allerlei onverwachte facetten. Net zoals hier met weblog.nl gebeurt. Nu hoop ik dat deze Blogsite er goed uitkomt, net zo energiek als al die vrouwen die hun ‘tweede’ of ‘derde’ jeugd ingaan.

Ik ben er voor je,
ik hou van je,
het is zo makkelijk
en snel gezegd

Maar ben je er dan ook
hoe hou je dan van de ander
dat kost tijd en energie
en vraagt inzet en wijsheid

Dan begint de strijd
die woedt in je leven, in je hart
de uitroep van eeuwen:
Wat kan ik nu doen?

je glimlach is sprankelend zilver
je bemoedigende mond honderd karaat goud
je nederigheid een koraalrif
je beschikbaarheid een diamantmijn

Het hemelsblauw
stort blijdschap
op mijn dak

Mijn hart begroeid
met vrolijk groen
wil juichen

om, ontsnapt
aan koude
ijzeren smarten

te kunnen dansen
en te danken
voor dit leven

De hemel huilt
en vormt cirkels
op mijn dak

Mijn hart begroeid
met mos vangt
deze late stroom

om gevangen
binnen tralies
van verdriet

toch te kunnen
verder gaan
met leven